Met dt…

Meneer D is dan wel taalpurist, maar geen spellingnazi. Maar maar dit. Een dt-fout maken, kan gebeuren. Maar dit?!

Tijd voor een brandtbrief naar de Facebookredactie van Nu.nl?

Meneer D ligt even te huilen in een hoekje. Die alliteratie maakt allengs weer wat goed, gelukkig.

Cartoon: Tweed Kerstdag

Cartoon: Tweed Kerstdag - Doordat er een e was weggevallen in de wollige uitnodiging, verscheen Gastfred op zijn paasbest bij het kerstdiner geheel in stijl. Dacht hij.

De legitimering van ‘de meisje’ als containerbegrip

‘De meisje’. De laatste maanden is al genoeg gezegd over dat het lidwoord ‘het’ dreigt te verdwijnen. De meisje zal gangbaarder worden. Een grote dolk in menig taalgevoelig hart, zoals dat van Meneer D en wellicht ook in jouw taalgevoelige hart. Het meisje is zoveel leuker, frisser. Puurder. Taalpuristischer. Hoewel.

Vandaag kwam Meneer D tot inzicht. De meisje is te legitimeren. De meisje is zelfs vrouwvriendelijker. Op nrcnext.nl stond donderdag een column van Paulien Cornelisse: Verse sap. Geen vers sap, geen het verse sap. Nee, verse sap. Paulien vindt verse sap inmiddels helemaal niet meer zo krom klinken. Ze kan bijna niet wachten tot verse sap de standaard gaat worden, laat vers sap taalharteloos vallen. Oké, Meneer D heeft ook liever verse sap dan sap uit pak.Wat ons bij het volgende punt brengt.

Op Twitter ontspon zich uiteraard een hele discussie of verse sap wel of niet correct is. Sap is een het-woord. Het sap. Dus vers sap. In sommige gevallen kan de sap ook. Analoog aan ‘mag ik de zout’, kun je ook zeggen: ‘mag ik de sap’. Onze Taal geeft taaladvies in De / Het appelsap:

Het is allebei mogelijk. ‘Mag ik de appelsap?’ suggereert dat er ergens een pak, fles of kan appelsap staat, en dat de spreker die ‘verpakking met inhoud’ graag wil hebben. In ‘Mag ik het appelsap?’ gaat het om het sap zelf, de ‘stofnaam’.

De appelsap. De sap. Het kan. Als het een verpakking met inhoud betreft. Een containerbegrip; het object zit in een verpakking, container, zoals een fles, pak, doos. Of je dan zonder bepaald of onbepaald lidwoord kunt spreken van verse sap, ook al zie je het als een verpakking met inhoud, tja. Dat is een andere discussie.

Dan nu het meisje. Meisje, verkleinwoord van meid. Verkleinwoord, altijd een het-woord. De meisje kan niet, voelt niet goed, druist tegen alle taalgevoelens in. Klinkt vreemd. Maar als we bovenstaand sapvoorbeeld toepassen, dan kan het wel. De meisje wordt van oudsher voornamelijk gebruikt door van oorsprong allochtone Nederlanders (gauw nog even het woord allochtoon gebruiken, voordat het niet meer mag). Inmiddels wordt de meisje ook door autochtone jongeren in bepaalde subculturen of straattaal gebruikt. En is dat wenselijk?

Hoe passen we het sapvoorbeeld toe op de meisje? Je moet het (verouderde?) beeld van allochtone hangjongeren op een straathoek even voor je zien. Ze roepen een passerend meisje toe: “Hé! Pssst! Meisje!” Wat doen ze daar? Objectificatie van het meisje. Het meisje wordt een object, dan wel lustobject. Het gaat om het uiterlijk, haar verpakking. Hoe verwerpelijk je het toeroepgedrag ook mag vinden, daar zit wel de bron van de meisje.

Meneer D noemde al het containerbegrip. Als je van het meisje een containerbegrip maakt, dan kun je haar de meisje noemen. En daar zit hem de crux, de omslag. Het object, het meisje, in een verpakking. Je spreekt dus niet meer van het meisje als doos. Het meisje kan een doos zijn. De meisje niet. Nee, doos is alleen de verpakking. De container voor het meisje. Het meisje, het object, zit in de container. De meisje als containerbegrip, door Onze Taal gedefinieerd als verpakking met inhoud.

En dan zijn we er. Het moment dat allochtone (en na afschaffing van allochtoon dus gewone) Nederlanders een meisje de meisje noemen, vervalt de objectificatie van vrouwen. De meisje is zoveel poëtischer. Het gaat niet meer om alleen het uiterlijk, de verpakking. Het gaat om de verpakking met inhoud. Het innerlijk. Het meisje wat in die verpakking zit. Wie zij echt is.

Is dat niet een mooie legitimering van de meisje? Meisjes en vrouwen niet meer beschouwen, aanroepen en erover rappen als (lust)object, maar – met een containerbegrip – als compleet mens, innerlijk en uiterlijk.

Waren er maar meer mensen die het over de meisje hebben!

Meer opinies en taaltrends? Lees dan ook:
WTF? De gamification van onze taal?,
De Balans. Reactie op ‘Face rijmt op reet. En wat doet de regering?’

Datingtaal

Morgen is het Valentijnsdag. Voor velen tijd om een romantische date te zoeken. Online.
Over online daten is al veel geschreven. Ook dat taalfouten afknappers zijn.
Een goede bekende van Meneer D kreeg op een online dating site (onlinedatingsite?) het volgende bericht van een dame met VWO als vermeend hoogst genoten opleiding:

“Ik zag je profiel dat je single bent nog op zoek naar relatie op hier en als je het niet erg kunnen we met elkaar contact op hier, als ik weer thuis zal ik naar u en hier is mijn e-mail die u kunt contact met mij opnemen met Misschien kunnen we met elkaar beter leren kennen meer e-mail op hier”

Zelfs Google Translate levert betere vertalingen, meer coherente zinnen. Geen beginnen aan. Nog interessant te melden dat de achternaam van de bewuste dame een gewoon Friese is, dus geen Oekraïense import die probeert een man aan de haak te slaan. Verder noemenswaardig: haarlengte is ‘kaal’ (niet lang, halflang of kort). Toen Meneer D haar favoriete eten kreeg toegespeeld, toen had hij het niet meer: ‘mexican food met zaad voedsel’.

Je zal toch maar een taalpurist op zoek zijn naar een zinnige match… Meneer D prijst zich gelukkig.

dt-fouten vs. date-fouten

Je hebt dt-fouten zoals ‘ik wordt’ en je hebt het bijna homofone (niet homofobe) date-fouten. De foute dates.

De gemiddelde foute date is als slechts een van de partijen in kwestie maar op een ding uit is als je uit bent: dingen uit willen. Bij de ander.

De andere categorie date-fouten is als men iets te gretig is om het relatiepad in te duiken en te hard met hun hart van stapel lopen of stapel zijn. Al dan niet gek of op de ander.

In die laatste situatie kan zich een uniek verschijnsel voordoen, waarbij dt-fouten en date-fouten samenvallen.
Namelijk, als de ander tijdens de eerste date op een servetje krabbelt: “ik houdt van je”.