Poëziewedstrijd ‘De Gemakkelijkste Vijand’ – Misselijkmakend

Waar Valentijnsdag een dag was om lief te zijn voor elkaar, was de dag erna dat niet. 15 februari was de deadline (edit – inmiddels verschoven naar de 22e) van de poëziewedstrijd Op Ruwe Planken zoekt arrogante dichters of wel ‘De Gemakkelijkste Vijand‘. Aldus uitgebreid door Meneer D aangekondigd. Het doel: een gedicht schrijven waarin je het publiek zo origineel mogelijk moet kwetsen en beledigen.

Meneer D heeft aan meerdere schrijfwedstrijden meegedaan. Dit was toch wel veruit de lastigste. Een Six Word Story is nog goed te doen. Een gedicht met als thema sporen ook. Of precies honderd woorden over ijsbloemen is even denken, maar wel leuk.

Het publiek beledigen. Goed beledigen werkt alleen als je persoonlijk wordt. Anders blijf je in algemeenheden hangen. Dan voelt het publiek zich niet beledigd. Een scheldkanonnade of aaneenschakeling van schuttingwoorden en obsceniteiten kom je ook niet ver mee. Grof zijn is niet hetzelfde als kwetsen of beledigen. Je moet mensen zien te raken. Niet op poëtisch gevoelige manier, maar lomp. Dat is niet prettig. En dat is lastig.

Want: wie is het publiek? Mijn lezer? Jij dus? Of, als Meneer D het voordraagt, het publiek in de zaal? Om persoonlijk te worden, moet je mensen kennen, in hun persoonlijke belevingswereld doordringen, dingen die hen aangaan en raken benoemen. Hen daarmee onkies raken. Meneer D weet niets van het publiek. Hoewel. Het enige wat Meneer D wel weet, is dat het publiek, de lezer, de luisteraar, poëzie leest. Zit daar een (intens) gemene deler bij?

Meneer D moet bekennen dat hij zich wat heeft laten inspireren door zijn bezoek aan een van de voorrondes van de Poetry Slam in Utrecht. Observaties van wat types daar gaf voldoende stof. Meneer D wordt af en toe nog wakker van de podiumhijger die zo door de jury werd opgehemeld, maar waar geen hond in het publiek ooit op heeft gestemd. Wat voor types komen kijken en luisteren, wat voor types doen mee? Is er een identiteit of attitude binnen de poëziewereld? Is het een smoezelige, zelfgenoegzame subcultuur? Of verheven elitair? Of net zo alledaags als de kauwgomkauwende kassajuffrouw bij de Lidl? Wat is poëzie, wat maakt je een dichter en wat definieert je als poëzieconsument? Meneer D heeft ermee geworsteld als een niet weg te kauwen woordentaai worstelbroodje.

Onderstaand gedicht is de inzending van Meneer D. Reacties zijn uiteraard meer dan welkom, ook op Twitter. O, het is niet persoonlijk bedoeld. Als je je aangesproken voelt, of beledigd bent. Wel. Dat is de bedoeling. Het was de opdracht en de uitdaging.

Misselijkmakend

Sorry.
Ik douche me te vaak
Om een Echte Dichter te zijn.
Ontbeer het vlassige, voddige haar
Dat jij gewoonlijk vettig proeft.

Ik stink niet
Als de zelfgenoegzaamheid
Waarmee jij kansloze metaforen naar binnen zuigt.
Je hebt nog de ijdele illusie mijn
Woorden te gaan doorgronden.

Doe alsof. Toe maar.
Doe alsof of hermetisch geneuzel
Jou diep van binnen raakt.
Volhardt die misplaatst intellectuele
Pose, je afkeer van klootjesvolk.

Analyseer maar.
Zoek wat er nooit werd bedoeld.
Neuk je geestelijke geit. Keer op keer.
Je hebt het telkens nodig;
Gebrek aan eigen woorden.

Al zou Kopland je reet
– Zo op een willekeurig theaterpodium –
Bewroeten als een sodomiserend circus,
Dan vind je dat nog prachtig. Ik walg
Van die diarree van jouw gedachte.

Advertenties

Auteur: Meneer D

Meneer D is een taalpurist en woordengoochelaar.

6 thoughts on “Poëziewedstrijd ‘De Gemakkelijkste Vijand’ – Misselijkmakend”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s